Pałac Hen­ryka Schlössera w Ozorkowie

ozorkow palac hszlossera

Okazały pałac zna­j­du­jący się przy ulicy Łęczy­ck­iej zbu­dowany został przez Hen­ryka Schlössera w lat­ach 18521876. Jego pro­jek­tant, Fry­deryk Adler, nadał mu cechy rene­san­sowe. Pałac posi­ada jede­nas­toosiową elewację, bogato zdo­bioną pilas­trami, kari­aty­dami i gzym­sami. W jego cen­tral­nej części zna­j­duje się trzyosiowy ryza­lit zwieńc­zony trójkąt­nym portykiem. Na szczy­cie fron­tonu umieszc­zono postać kobi­ety trzy­ma­jącej w dło­ni­ach wieńce lau­rowe. Szczególną uwagę zwraca zna­j­du­jący się na piętrze balkon, wspier­any przez cztery żłobkowane kolumny. W elewacji zachod­niej zobaczyć można wypełnione wazon­ami wnęki. Cieka­wostką jest, że plan tego pałacu znalazł się w 1857 roku w prestiżowym berlińskim cza­sopiśmie poświę­conym architek­turze Zeitschrift fur Bauwe­sen. Zre­al­i­zowany w Ozorkowie pałac niez­nacznie różni się od przed­staw­ionego w cza­sopiśmie pro­jektu.

We wnętrzach budynku zachowały się stiuki, mal­owidła i mar­murowe kominki. Szczegól­nie intere­su­jący jest umieszc­zony na parterze pla­fon przed­staw­ia­jący ale­gorię prze­mysłu włóki­en­niczego. Kobi­eta na mal­owi­dle trzyma w jed­nej ręce czółenko tkackie, zaś druga jej ręka spoczywa na kołowrotku. Jej twarz zdradza, że „mod­elką” była żona Hen­ryka Schlössera, Matylda. Autorem mal­owidła jest warsza­wski artysta Jan Strza­łecki. Nie mniej intere­su­jąca jest sto­jąca przed pałacem (dziś już nieczynna) fontanna. Umieszc­zona na owal­nym cokole rzeźba przed­stawia pół­nagą kobi­etę (uoso­bi­e­nie Wenus) sto­jącą na mus­zli przytrzymy­wanej przez dwa putta. Jedną ręką kobi­eta rozpościera nad głową tkan­inę, która opada w kierunku jej bioder.

Zdję­cie przed­stawia pałac na początku lat 60-tych XX wieku, wów­czas siedz­ibę zarządu zakładów „Mor­feo” (źródło: http://fotopolska.eu/307783,foto.html?o=b75276). Kole­jne dwa rysunki pochodzą ze wspom­ni­anego Zeitschrift fur Bauwe­sen1857 roku (źródło: http://fotopolska.eu/894487,foto.html?o=b75276http://fotopolska.eu/894490,foto.html?o=b75276&p=1).

Po śmierci Matyldy Schlösser w 1904 roku, pałac przy­padł w spadku jej szwagierce Natalii, która przekazała budynek miastu przez­nacza­jąc go na szpi­tal zakaźny. Placówka funkcjonowała aż do II wojny świa­towej. W cza­sie oku­pacji Niemcy zor­ga­ni­zowali w pałacu pomieszczenia gospo­dar­cze, mag­a­zyny i pokoje dla pra­cown­ików firmy Junkers, której filię otwor­zono w budynkach fab­rycznych schlösserowskiego zakładu. Po wojnie w budynku utwor­zono przed­szkole dla dzieci robot­ników. Później pomieszczenia pała­cowe prze­jęła admin­is­tracja Ozorkows­kich Zakładów Prze­mysłu Baweł­ni­anego „Mor­feo”.

W lat­ach 50-tych XX wieku budynek rozbu­dowano, dzięki pod­wyższe­niu pod­dasza uzysku­jąc dodatkowe pomieszczenia. W kole­jnych dekadach budynek stop­niowo tracił swój dawny blask; należyty remont przeprowadził dopiero w lat­ach 20052006 nowy właś­ci­ciel pałacu Peter Over­lack.

Obok pałacu zachował się budynek dawnej sta­jni (z charak­terysty­czną rzeźbą przed­staw­ia­jącą głowę konia) i dom dla służą­cych, wznie­siony przez Matyldę Schlösser w 1885 roku. Po wojnie w budynku tym mieś­ciły się pomieszczenia biurowe zakładów „Mor­feo”.

 


Danuta Trz­cińska (red), Architek­ton­iczne walory Ozorkowa, Ozorków 2011

Krzys­zof Paweł Woź­niak, Schlösserowie byli pier­wsi [w:] Ziemia Łódzka, nr 6/2013

Paweł Andrzej Górny, Prze­mysł starszy od miasta, Ozorków 2014

Paweł Andrzej Górny, Robert Sebas­t­ian Łuczak, Dzieje Ozorkowa na pod­stawie his­torii społeczności ewangelicko-augsburskiej, Łódź 2009

Marek Kole­jwa, Ocena wartości kul­tur­owych miasta Ozorkowa, Łódź 1984

 

Podobne tem­aty

Zobacz też:

 

Autorzy

Podz­iękowa­nia

Poli­tyka pry­wat­ności

Zgod­ność ze stan­dar­d­ami

Jak korzys­tać z wit­ryny?

Licencja

Kon­takt

Słownik pojęć

Rys his­to­ryczny epoki

Cmen­tarze

Posta­cie

 

Mapa