Wil­helm Fry­deryk Zachert

Wilhelm Fryderyk ZachertWil­helm Fry­deryk Zachert (fot. Muzeum Miasta Zgierza) źródło: Edyta Klink-Orawska, Wiara, praca, nowa ojczyzna. Dzieje luteranizmu na ziemi zgier­skiej do 1972 roku, Zgierz 2012

Jego kari­era prze­mysłowa trwała aż 60 lat. Był człowiekiem niezwykle pra­cow­itym, wytr­wałym i obdar­zonym niespożytą energią. Przy­czynił się do roz­woju dwóch pol­s­kich miast – Zgierza i Supraśla. Przed­siębiorstwami, które powołał do życia, kierował oso­biś­cie aż do swoich ostat­nich dni.

Wil­helm Fry­deryk Zachert urodził się w 1799 roku w Międzyrzeczu. W 1816 roku przeniósł się do Warszawy, gdzie odbył prak­tykę kupiecką u swo­jego wuja, Jana Fry­deryka. Kilka lat później, wuj namówił go do przeprowadzki do Zgierza i rozpoczę­ciu pracy w jego przed­siębiorstwie. Początkowo Wil­helm dzi­ałał jako kupiec – skupy­wał wełnę i zle­cał pro­dukcję drob­nym tkac­zom. Dzi­ałał na tere­nie Zgierza, Alek­sandrowa, Kon­stan­tynowa, Łodzi, Ozorkowa i Skierniewic. Wkrótce przyjął propozy­cję budowy włas­nej man­u­fak­tury suki­en­nej. W 1826 roku uzyskał od rządu pięć placów i uru­chomił pier­wszą tkalnię sukna. Z biegiem lat rozbu­dowywał swoje przed­siębiorstwo i zwięk­szał zatrud­nie­nie. W 1837 roku jako pier­wszy w Zgierzu i jeden z pier­wszych w okręgu, zain­stalował w swo­jej fab­ryce maszynę parową.

Szy­bko stał się osobą bardzo pop­u­larną. Był prze­wod­niczą­cym rady miejskiej; spra­wował też funkcję marsza­łka sejmiku powiatu zgier­skiego. W 1829 roku został radcą w Izbie Hand­lowej i Rękodziel­niczej Wojew­ództwa Mazowieck­iego. Otrzy­mał kilka cars­kich odz­naczeń – m.in. Order św. Stanisława, św. Włodz­imierza i św. Anny.

Po pow­sta­niu listopad­owym, jak każdy suki­en­nik, Zachert znalazł się w trud­nej sytu­acji. Aby ominąć wysoką bari­erę celną nałożoną na wwożone do Rosji sukno, postanowił prze­nieść część pro­dukcji poza granice Królestwa Pol­skiego. Wybór padł na leżące bezpośred­nio w Rosji, pod­laskie miasteczko Supraśl (tamte­jszy fol­wark otrzy­mał od rosyjskiego rządu w bezter­mi­nową dzierżawę). Uru­chomiona w 1834 roku man­u­fak­tura zmieniła oblicze dotąd niewielkiej miejs­cowości. Pro­jek­tu­jąc układ przestrzenny orga­ni­zowanej tam osady suki­en­niczej sko­rzys­tano z wzor­ców zgier­s­kich. Zachert sprowadził do Supraśla około 200 swoich dawnych pra­cown­ików wraz z rodz­i­nami. Za zasługi jakie włożył w rozwój prze­mysłu, w 1840 roku otrzy­mał tytuł szlachecki (herb Runicki). Trzy­dzieści lat później nadano mu tytuł barona imperium.

Zachert odnosił również sukcesy na wys­tawach prze­mysłowych. Pier­wszym z nich był złoty medal otrzy­many w Warsza­wie już w 1828 roku. Wiadomo, że w 1876 roku zapros­zony został na świa­tową wys­tawę prze­mysłową do Filadelfii, co świad­czyło o doskon­ałej jakości jego wyrobów. Jed­nak nie jest pewne, czy Zachert otrzy­mał poz­wole­nie na wyjazd i rzeczy­wiś­cie zaprezen­tował swoje sukno za oceanem.

Zmarł w 1885 w Berlinie, w cza­sie jed­nej z licznych podróży służbowych. Cały majątek przekazał swo­jej żonie Józefinie (młod­szej o 46 lat kuzynce, którą poślu­bił wyłącznie w celu przekaza­nia spadku). Oprócz majątku w Supraślu (w 1866 roku zaku­pi­onego na włas­ność), należały do niego nieru­chomości w Zgierzu oraz fol­warki i wsie w okoli­cach miasta (Zegrzany, Zegrzanki, Krzy­wie, Rudunki i Stępow­izna). Pochowany został na cmen­tarzu w Supraślu.

 


Krzysztof Paweł Woź­niak, Ze Zgierza na wschód [w:] Ziemia Łódzka, nr 1/2013

Krzysztof Paweł Woź­niak, Zgier­skie i supraskie inwest­y­cje prze­mysłowe rodziny Zachertów.
Losy dziedz­ictwa
[w:] Zgier­skie Zeszyty Region­alne, Tom IV, Zgierz 2009

Jan Andrzej Zachert, Zarys dzi­ałal­ności społeczno-gospodarczej rodziny Zachertów [w:] Zgier­skie Zeszyty Region­alne, Tom VI, Zgierz 2011

Edyta Klink-Orawska, Wiara, praca, nowa ojczyzna. Dzieje luteranizmu na ziemi zgier­skiej do 1972 roku, Zgierz 2012

Podobne tem­aty

Zobacz też:

 

Autorzy

Podz­iękowa­nia

Poli­tyka pry­wat­ności

Zgod­ność ze stan­dar­d­ami

Jak korzys­tać z wit­ryny?

Licencja

Kon­takt

Słownik pojęć

Rys his­to­ryczny epoki

Cmen­tarze

Posta­cie

 

Mapa